„Świętość wydaje się celem trudnym, osiągalnym tylko dla ludzi zupełnie wyjątkowych albo dla tych, którzy odrywają się całkowicie od życia i kultury swojej epoki. W rzeczywistości świętość jest darem i zadaniem zakorzenionym w chrzcie i bierzmowaniu, powierzonym wszystkim członkom Kościoła w każdej epoce” – (św. Jan Paweł II).

Uroczystość Wszystkich Świętych to dzień, w którym szczególnie myślimy o tych, którzy swoim życiem osiągnęli świętość i są już blisko Boga. Ich przykład pokazuje, że nie jest ona zarezerwowana dla nielicznych. Rodzi się przede wszystkim z miłości, wiary i codziennej wierności Bogu – w rodzinie, pracy i zwyczajnych relacjach z drugim człowiekiem.

Podczas liturgii słowa usłyszeliśmy fragment Apokalipsy św. Jana, przedstawiający wielki tłum zbawionych stojących przed Bogiem i Barankiem: „Oto wielki tłum, którego nie mógł nikt policzyć” (Ap 7, 9). W drugim czytaniu wybrzmiały słowa: „Zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi, i rzeczywiście nimi jesteśmy” (1 J 3, 1). Z kolei Ewangelia ośmiu błogosławieństw (Mt 5, 1–12a) przypomniała nam, jaką drogą warto iść: drogą pokory, miłosierdzia, czystego serca, pokoju i wierności Bogu.

W homilii ks. Artur, nasz proboszcz, zatrzymał nas przy dobrze znanych słowach modlitwy: „Wieczny odpoczynek racz im dać, Panie”. Zwrócił uwagę, że wieczny odpoczynek to coś więcej niż uwolnienie od cierpienia i ziemskich trosk. To przede wszystkim szczęście przebywania z Bogiem. Modląc się za zmarłych, powierzamy ich Jego miłosierdziu i prosimy, aby mogli cieszyć się życiem wiecznym.

Po Eucharystii udaliśmy się w procesji na parafialny cmentarz. Przy grobach naszych bliskich i wszystkich spoczywających na tym miejscu wspólnie się modliliśmy. Był to czas pamięci, wdzięczności za życie tych, którzy byli przed nami, i modlitewnego zawierzenia ich Bogu. Dla wielu z nas była to również chwila osobistej zadumy i wspomnień.

Uroczystość Wszystkich Świętych przypomina, że do świętości jesteśmy zaproszeni wszyscy. Nie musimy dokonywać wielkich rzeczy – wystarczy każdego dnia starać się żyć Ewangelią, wybierać dobro i dostrzegać potrzeby drugiego człowieka. A odwiedzając groby naszych bliskich, pamiętajmy nie tylko o kwiatach i zniczach, ale przede wszystkim o modlitwie. Niech nadzieja życia wiecznego towarzyszy nam na co dzień i umacnia w przekonaniu, że w Chrystusie śmierć nie jest ostatnim słowem.

„Sam Pan obdarzy szczęściem, a nasza ziemia wyda swój owoc.” (Ps 85, 13)

30 sierpnia 2026 roku mieszkańcy gminy Gzy zgromadzili się na dorocznym święcie plonów, aby wspólnie dziękować Bogu za tegoroczne zbiory. Centralnym punktem uroczystości była Msza Święta sprawowana w naszym kościele, podczas której z wdzięcznością powierzaliśmy Bogu owoce pracy rolników oraz prosiliśmy o Jego błogosławieństwo dla wszystkich, którzy swoją codzienną pracą troszczą się o ziemię i zapewniają nam chleb powszedni.
W swojej homilii ks. Artur, nasz proboszcz, przypomniał, że dziękczynienie za plony ma głębokie korzenie w Piśmie Świętym. W Starym Testamencie życie Izraela było ściśle związane z ziemią, pracą, zasiewami i zbiorem plonów, przynosili Bogu pierwociny ziemi, uznając, że są darem otrzymanym od Niego.

„Teraz oto przyniosłem pierwociny płodów ziemi, którą dałeś mi, Panie” (Pwt 26,10).

Ta biblijna prawda pozostaje aktualna również dla nas. Dlatego nasze dożynkowe dziękczynienie jest wyrazem wdzięczności Bogu – Dawcy życia i wszelkiego dobra. Święto to jest również naszym podziękowaniem dla rolników z Gminy Gzy, którzy swoją codzienną pracą troszczą się o ziemię i o chleb na naszych stołach. Choć człowiek sieje i pielęgnuje, to Bóg daje wzrost i błogosławi ziemi, która wydaje plon. Tegoroczne dożynki są więc wspólnym dziękczynieniem za trud rolników, dar ziemi i Bożą opiekę nad naszą wspólnotą.

„Ziemia wydała swój owoc: Bóg, nasz Bóg, nam pobłogosławił.” (Ps 67, 7)
„Ja jestem chlebem życia.” (J 6,35)

Szczególnym znakiem tego święta jest chleb. Chleb dożynkowy przypomina nam o owocach ziemi i trudzie ludzkich pracy, a zarazem kieruje nasz wzrok ku tajemnicy Eucharystii. W Eucharystii chleb, będący owocem ziemi i pracy człowieka, mocą słów Chrystusa i działaniem Ducha Świętego staje się Jego Ciałem. Dlatego przyniesiony dziś chleb jest dla nas znakiem wdzięczności – za tegoroczne plony, za trud rolników z Gminy Gzy oraz za Boże błogosławieństwo, które towarzyszy ich pracy i pozwala ziemi wydać plon. Wszystko, co składamy Bogu, jest bowiem najpierw Jego darem.

Z serca dziękujemy rolnikom i ich rodzinom za całoroczny trud, troskę o ziemię i dar tegorocznych plonów. Dziękujemy Starostom Dożynkowym, Panu Tomaszowi Sobierajowi, Wójtowi Gminy Gzy, wszystkim organizatorom, twórcom wieńców oraz osobom zaangażowanym w przygotowanie uroczystości. Wdzięczność kierujemy także do mieszkańców naszej gminy za obecność, wspólną modlitwę i radosne świętowanie. Szczególne podziękowania składamy ks. Bogdanowi, ks. Piotrowi i ks. Romanowi za obecność, modlitwę i kapłańską posługę. Niech Bóg wynagrodzi wszelkie dobro i trud włożony w przygotowanie naszego wspólnego święta.

„(…) wysłałem proroków do ludu swego z gromami. Dziś wysyłam ciebie do całej ludzkości z moim miłosierdziem. Nie chcę karać zbolałej ludzkości, ale pragnę ją uleczyć, przytulając ją do swego miłosiernego serca.” (Dz. 1588)

25. sierpnia 2026 roku grupa pielgrzymów wraz z ks. Arturem udała się do Płocka – miasta szczególnie związanego z orędziem Bożego miłosierdzia, które Pan Jezus przekazał za pośrednictwem św. siostry Faustyny Kowalskiej oraz z wielowiekową historią Kościoła na Mazowszu.

Nasze pielgrzymowanie miało charakter zarówno duchowy jak i historyczny. Nawiedziliśmy Bazylikę Katedralną Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, poznaliśmy historię Wzgórza Tumskiego, a przede wszystkim udaliśmy się do Sanktuarium Bożego Miłosierdzia – miejsca szczególnie związanego z objawieniem Jezusa Miłosiernego, którego św. siostra Faustyna doświadczyła w Płocku. To właśnie tutaj otrzymała polecenie namalowania obrazu Jezusa Miłosiernego z podpisem: „Jezu, ufam Tobie”. Kulminacyjnym momentem naszego pobytu była Eucharystia oraz wspólna modlitwa Koronką do Miłosierdzia Bożego.

Pierwszym etapem naszej pielgrzymki była Bazylika Katedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, po której oprowadził nas jej proboszcz ks. Stefan Cegłowski. Przybliżył nam historię świątyni i jej znaczenie w wielowiekowych dziejach Kościoła płockiego. Podczas zwiedzania poznaliśmy również historię Drzwi Płockich – jednego z najcenniejszych zabytków romańskiej sztuki odlewniczej XII wieku. Oryginalne drzwi znajdują się obecnie w soborze św. Zofii w Nowogrodzie Wielkim, natomiast w płockiej katedrze możemy podziwiać ich kopię. Zatrzymaliśmy się także przy Kaplicy Królewskiej, w której znajduje się sarkofag Władysława Hermana i jego syna, Bolesława Krzywoustego. W krypcie pod kaplicą spoczywają także szczątki książąt mazowieckich. Szczególnym momentem było zatrzymanie się przy tablicy upamiętniającej duchowieństwo diecezji płockiej prześladowane i zamordowane przez niemieckiego okupanta podczas II wojny światowej. Wśród zamordowanych duchownych znaleźli się bł. abp Antoni Julian Nowowiejski i bł. bp Leon Wetmański.

W tym miejscu wspomnieliśmy również ks. Aleksandra Roeslera, proboszcza parafii w Gzach, który został aresztowany przez Niemców, wywieziony do Działdowa i tam poniósł śmierć 1. września 1941 r.

Spotkanie z historią katedry oraz świadectwem tych, którzy w czasie prześladowań pozostali wierni Chrystusowi, stało się dla nas okazją do głębszej refleksji nad przemijaniem, wiernością Bogu oraz odpowiedzialnością za przekazane nam dziedzictwo wiary.

„Jedno pokolenie głosi drugiemu Twoje dzieła i opowiada o potędze Twojej.”  (Ps 145,4)

Po zwiedzeniu katedry udaliśmy się na Wzgórze Tumskie, gdzie wraz z panią Sylwią, naszą przewodniczką, poznaliśmy historię Płocka. Wspólny spacer był okazją do poznania najważniejszych wydarzeń i postaci związanych z dziejami miasta, podziwiania jego wyjątkowego położenia nad Wisłą oraz atmosfery najstarszej części Płocka.

Najważniejszym celem naszej pielgrzymki było Sanktuarium Bożego Miłosierdzia – miejsce szczególnie związane z życiem św. Siostry Faustyny Kowalskiej oraz początkiem jej misji głoszenia światu orędzia o Bożym Miłosierdziu. To właśnie w Płocku, 22. lutego 1931 roku, św. Siostra Faustyna doświadczyła widzenia Jezusa Miłosiernego, w którym otrzymała polecenie namalowania obrazu według widzianego wzoru.

„Wieczorem, kiedy byłam w celi, ujrzałam Pana Jezusa ubranego w szacie białej. Jedna ręka wzniesiona do błogosławieństwa, a druga dotykała szaty na piersiach. Z uchylenia szaty na piersiach wychodziły dwa wielkie promienie, jeden czerwony, a drugi blady.” W milczeniu wpatrywałam się w Pana, dusza moja była przejęta bojaźnią ale i radością wielką. Po chwili powiedział mi Jezus: „Wymaluj obraz według rysunku, który widzisz, z podpisem: Jezu, ufam Tobie. Pragnę, aby ten obraz, czczono najpierw w kaplicy waszej i na całym świecie” (Dz. 47)

To wydarzenie stało się początkiem szczególnego posłannictwa św. siostry Faustyny i jej misji przypominania światu o prawdzie, że Bóg jest bogaty w miłosierdzie i pragnie zbawienia człowieka.

Słowa „Jezu, ufam Tobie” są nie tylko modlitewnym wezwaniem, ale przede wszystkim wyrażają postawę człowieka, który zawierza Chrystusowi całe swoje życie i ufa całym swoim sercem Jego miłosiernej miłości.

 „Łaski z Mojego miłosierdzia czerpie się jednym naczyniem, a nim jest ufność.” (Dz. 1578)

Po Sanktuarium oprowadziła nas s. Ancilla. Z zainteresowaniem wysłuchaliśmy jej opowieści o św. siostrze Faustynie, jej duchowej drodze, objawieniu Jezusa Miłosiernego oraz znaczeniu Płocka dla rozwoju kultu Bożego Miłosierdzia.

O godzinie 15:00, w Godzinie Miłosierdzia związanej z godziną śmierci Chrystusa na krzyżu, wspólnie odmówiliśmy Koronkę do Miłosierdzia Bożego. Była to dla nas chwila wyciszenia, wspólnotowej modlitwy i zawierzenia Bogu naszych rodzin, naszej parafii, bliskich, osób chorych i cierpiących, a także Kościoła i świata.

„O trzeciej godzinie błagaj Mojego miłosierdzia, szczególnie dla grzeszników, i choć przez krótki moment zagłębiaj się w Mojej męce, szczególnie w Moim opuszczeniu w chwili konania. Jest to godzina wielkiego miłosierdzia dla świata całego.”  (Dz. 1320)

Szczególnym momentem naszego pobytu w Sanktuarium było uczestnictwo we Mszy Świętej. To w niej Chrystus gromadzi swój lud, karmi go swoim Słowem i daje mu siebie w Najświętszym Sakramencie.

Jezus, który objawia nam swoje miłosierdzie, wzywa nas, abyśmy sami stawali się ludźmi miłosierdzia – gotowymi przebaczać, pomagać, dostrzegać potrzebujących i nieść dobro drugiemu człowiekowi.

 „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią.” (Mt 5,7)

Z pielgrzymki wróciliśmy nie tylko ze wspomnieniami, ale przede wszystkim z pragnieniem większej ufności Bogu, przebaczenia, modlitwy i miłości bliźniego. Niech słowa „Jezu, ufam Tobie” pozostaną nie tylko hasłem nas zej pielgrzymki, lecz także codzienną modlitwą naszego serca. Dziękujemy wszystkim, dzięki którym ten wyjątkowy dzień stał się dla nas czasem umocnienia wiary, doświadczenia wspólnoty i spotkania z Jezusem Miłosiernym.

Księdzu Stefanowi Cegłowskiemu składamy serdeczne podziękowanie za życzliwe przyjęcie oraz za przybliżenie nam historii i duchowego dziedzictwa płockiej katedry.

Siostrze Ancilli dziękujemy za ciepłe przyjęcie, życzliwość, poświęcony czas i oprowadzenie po sanktuarium, a przede wszystkim za przybliżenie nam postaci św. siostry Faustyny oraz orędzia Bożego Miłosierdzia.

Księdzu Jarosławowi Kwiatkowskiemu dziękujemy za serdeczne powitanie i otwartość oraz za możliwość uczestniczenia we Mszy Świętej i wspólnej modlitwie.

Naszemu księdzu proboszczowi – ks. Arturowi składamy szczególne podziękowanie za zorganizowanie pielgrzymki, wspólną modlitwę, obecność oraz troskę o jej duchowy charakter.

Niech owocem tego pielgrzymowania będzie coraz głębsza ufność Chrystusowi i gotowość, aby Jego miłosierdzie nieść dalej – do naszych rodzin, parafii i codziennych spotkań z drugim człowiekiem.

„Miłosierdzie Pańskie na wieki wysławiać będę.” (Ps 89,2)

15. sierpnia przeżywaliśmy Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – patronalne święto naszego kościoła. Maryja po zakończeniu ziemskiego życia została z duszą i ciałem wzięta do chwały nieba. „Maryja została wzięta do nieba, radują się zastępy aniołów”. (Aklamacja)
Wniebowzięcie Maryi zgodnie z nauczaniem Katechizmu Kościoła Katolickiego jest „szczególnym uczestnictwem w Zmartwychwstaniu Jej Syna i uprzedzeniem zmartwychwstania innych chrześcijan” (KKK 966). Maryja, zjednoczona ze swoim Synem przypomina nam o obietnicy zmartwychwstania. „Nasza bowiem ojczyzna jest w niebie” (Flp 3,20). Wskazuje nam również drogę, która prowadzi do nieba, a polega ona na całkowitym zawierzeniu swojego życia Bogu – Fiat – „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa” (Łk 1,38).

Niech Maryja Wniebowzięta uczy nas wiary, zawierzenia Bogu i wdzięczności za Jego dary.
MAGNIFICAT
„Wtedy Maryja rzekła:
«Wielbi dusza moja Pana
i raduje się duch mój w Bogu, Zbawicielu moim.
Bo wejrzał na uniżenie swojej Służebnicy.
Oto bowiem odtąd błogosławić mnie będą
wszystkie pokolenia.
Gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny,
a Jego imię jest święte.
Jego miłosierdzie z pokolenia na pokolenie
nad tymi, którzy się Go boją.
Okazał moc swego ramienia,
rozproszył pyszniących się zamysłami serc swoich.
Strącił władców z tronu,
a wywyższył pokornych.
Głodnych nasycił dobrami,
a bogatych z niczym odprawił.
Ujął się za swoim sługą, Izraelem,
pomny na swe miłosierdzie.
Jak obiecał naszym ojcom,
Abrahamowi i jego potomstwu na wieki».
(Łk 1, 46-55)

       Do naszej świątyni tego dnia przynieśliśmy również kwiaty, zioła i kłosy zbóż dziękując Bogu za dar stworzenia i prosząc o Jego błogosławieństwo. „Jak liczne są dzieła Twoje, Panie! Ty wszystko mądrze uczyniłeś, ziemia jest pełna Twych stworzeń.” (Ps 104, 24) Ta piękna tradycja związana z pobożnością ludową – świętem Matki Boskiej Zielnej przypomina nam, że wszystko, co otrzymujemy, jest darem Boga i powinno prowadzić nas ku wdzięczności Stwórcy. „Każesz rosnąć trawie dla bydła i roślinom, by człowiekowi służyły, aby z roli dobywał chleb.” (Ps 104, 14)

Serdecznie dziękujemy Księdzu Piotrowi za zaangażowanie w głoszenie Słowa Bożego i życzymy obfitości łask potrzebnych na kapłańskiej drodze. Szczęść Boże!

Maryjo Wniebowzięta, prowadź nas do Chrystusa i módl się za nami!

„Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba.
Jeśli ktoś spożywa ten chleb, będzie żył na wieki”.
(J6, 51)

W czwartek 4 czerwca obchodziliśmy jedną z najważniejszych uroczystości w roku liturgicznym kościoła – UROCZYSTOŚĆ NAJŚWIĘTSZEGO CIAŁA I KRWI CHRYSTUSA. Zgromadzeni na uroczystej Eucharystii dziękowaliśmy Panu Bogu za dar, że w swej ogromnej miłości do człowieka, pozostał z nami na ołtarzach i w tabernakulach kościołów by karmić nas swoim Ciałem – „chlebem żywym” podczas naszej  drogi ku wieczności.