„(…) wysłałem proroków do ludu swego z gromami. Dziś wysyłam ciebie do całej ludzkości z moim miłosierdziem. Nie chcę karać zbolałej ludzkości, ale pragnę ją uleczyć, przytulając ją do swego miłosiernego serca.” (Dz. 1588)

25. sierpnia 2026 roku grupa pielgrzymów wraz z ks. Arturem udała się do Płocka – miasta szczególnie związanego z orędziem Bożego miłosierdzia, które Pan Jezus przekazał za pośrednictwem św. siostry Faustyny Kowalskiej oraz z wielowiekową historią Kościoła na Mazowszu.

Nasze pielgrzymowanie miało charakter zarówno duchowy jak i historyczny. Nawiedziliśmy Bazylikę Katedralną Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, poznaliśmy historię Wzgórza Tumskiego, a przede wszystkim udaliśmy się do Sanktuarium Bożego Miłosierdzia – miejsca szczególnie związanego z objawieniem Jezusa Miłosiernego, którego św. siostra Faustyna doświadczyła w Płocku. To właśnie tutaj otrzymała polecenie namalowania obrazu Jezusa Miłosiernego z podpisem: „Jezu, ufam Tobie”. Kulminacyjnym momentem naszego pobytu była Eucharystia oraz wspólna modlitwa Koronką do Miłosierdzia Bożego.

Pierwszym etapem naszej pielgrzymki była Bazylika Katedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, po której oprowadził nas jej proboszcz ks. Stefan Cegłowski. Przybliżył nam historię świątyni i jej znaczenie w wielowiekowych dziejach Kościoła płockiego. Podczas zwiedzania poznaliśmy również historię Drzwi Płockich – jednego z najcenniejszych zabytków romańskiej sztuki odlewniczej XII wieku. Oryginalne drzwi znajdują się obecnie w soborze św. Zofii w Nowogrodzie Wielkim, natomiast w płockiej katedrze możemy podziwiać ich kopię. Zatrzymaliśmy się także przy Kaplicy Królewskiej, w której znajduje się sarkofag Władysława Hermana i jego syna, Bolesława Krzywoustego. W krypcie pod kaplicą spoczywają także szczątki książąt mazowieckich. Szczególnym momentem było zatrzymanie się przy tablicy upamiętniającej duchowieństwo diecezji płockiej prześladowane i zamordowane przez niemieckiego okupanta podczas II wojny światowej. Wśród zamordowanych duchownych znaleźli się bł. abp Antoni Julian Nowowiejski i bł. bp Leon Wetmański.

W tym miejscu wspomnieliśmy również ks. Aleksandra Roeslera, proboszcza parafii w Gzach, który został aresztowany przez Niemców, wywieziony do Działdowa i tam poniósł śmierć 1. września 1941 r.

Spotkanie z historią katedry oraz świadectwem tych, którzy w czasie prześladowań pozostali wierni Chrystusowi, stało się dla nas okazją do głębszej refleksji nad przemijaniem, wiernością Bogu oraz odpowiedzialnością za przekazane nam dziedzictwo wiary.

„Jedno pokolenie głosi drugiemu Twoje dzieła i opowiada o potędze Twojej.”  (Ps 145,4)

Po zwiedzeniu katedry udaliśmy się na Wzgórze Tumskie, gdzie wraz z panią Sylwią, naszą przewodniczką, poznaliśmy historię Płocka. Wspólny spacer był okazją do poznania najważniejszych wydarzeń i postaci związanych z dziejami miasta, podziwiania jego wyjątkowego położenia nad Wisłą oraz atmosfery najstarszej części Płocka.

Najważniejszym celem naszej pielgrzymki było Sanktuarium Bożego Miłosierdzia – miejsce szczególnie związane z życiem św. Siostry Faustyny Kowalskiej oraz początkiem jej misji głoszenia światu orędzia o Bożym Miłosierdziu. To właśnie w Płocku, 22. lutego 1931 roku, św. Siostra Faustyna doświadczyła widzenia Jezusa Miłosiernego, w którym otrzymała polecenie namalowania obrazu według widzianego wzoru.

„Wieczorem, kiedy byłam w celi, ujrzałam Pana Jezusa ubranego w szacie białej. Jedna ręka wzniesiona do błogosławieństwa, a druga dotykała szaty na piersiach. Z uchylenia szaty na piersiach wychodziły dwa wielkie promienie, jeden czerwony, a drugi blady.” W milczeniu wpatrywałam się w Pana, dusza moja była przejęta bojaźnią ale i radością wielką. Po chwili powiedział mi Jezus: „Wymaluj obraz według rysunku, który widzisz, z podpisem: Jezu, ufam Tobie. Pragnę, aby ten obraz, czczono najpierw w kaplicy waszej i na całym świecie” (Dz. 47)

To wydarzenie stało się początkiem szczególnego posłannictwa św. siostry Faustyny i jej misji przypominania światu o prawdzie, że Bóg jest bogaty w miłosierdzie i pragnie zbawienia człowieka.

Słowa „Jezu, ufam Tobie” są nie tylko modlitewnym wezwaniem, ale przede wszystkim wyrażają postawę człowieka, który zawierza Chrystusowi całe swoje życie i ufa całym swoim sercem Jego miłosiernej miłości.

 „Łaski z Mojego miłosierdzia czerpie się jednym naczyniem, a nim jest ufność.” (Dz. 1578)

Po Sanktuarium oprowadziła nas s. Ancilla. Z zainteresowaniem wysłuchaliśmy jej opowieści o św. siostrze Faustynie, jej duchowej drodze, objawieniu Jezusa Miłosiernego oraz znaczeniu Płocka dla rozwoju kultu Bożego Miłosierdzia.

O godzinie 15:00, w Godzinie Miłosierdzia związanej z godziną śmierci Chrystusa na krzyżu, wspólnie odmówiliśmy Koronkę do Miłosierdzia Bożego. Była to dla nas chwila wyciszenia, wspólnotowej modlitwy i zawierzenia Bogu naszych rodzin, naszej parafii, bliskich, osób chorych i cierpiących, a także Kościoła i świata.

„O trzeciej godzinie błagaj Mojego miłosierdzia, szczególnie dla grzeszników, i choć przez krótki moment zagłębiaj się w Mojej męce, szczególnie w Moim opuszczeniu w chwili konania. Jest to godzina wielkiego miłosierdzia dla świata całego.”  (Dz. 1320)

Szczególnym momentem naszego pobytu w Sanktuarium było uczestnictwo we Mszy Świętej. To w niej Chrystus gromadzi swój lud, karmi go swoim Słowem i daje mu siebie w Najświętszym Sakramencie.

Jezus, który objawia nam swoje miłosierdzie, wzywa nas, abyśmy sami stawali się ludźmi miłosierdzia – gotowymi przebaczać, pomagać, dostrzegać potrzebujących i nieść dobro drugiemu człowiekowi.

 „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią.” (Mt 5,7)

Z pielgrzymki wróciliśmy nie tylko ze wspomnieniami, ale przede wszystkim z pragnieniem większej ufności Bogu, przebaczenia, modlitwy i miłości bliźniego. Niech słowa „Jezu, ufam Tobie” pozostaną nie tylko hasłem nas zej pielgrzymki, lecz także codzienną modlitwą naszego serca. Dziękujemy wszystkim, dzięki którym ten wyjątkowy dzień stał się dla nas czasem umocnienia wiary, doświadczenia wspólnoty i spotkania z Jezusem Miłosiernym.

Księdzu Stefanowi Cegłowskiemu składamy serdeczne podziękowanie za życzliwe przyjęcie oraz za przybliżenie nam historii i duchowego dziedzictwa płockiej katedry.

Siostrze Ancilli dziękujemy za ciepłe przyjęcie, życzliwość, poświęcony czas i oprowadzenie po sanktuarium, a przede wszystkim za przybliżenie nam postaci św. siostry Faustyny oraz orędzia Bożego Miłosierdzia.

Księdzu Jarosławowi Kwiatkowskiemu dziękujemy za serdeczne powitanie i otwartość oraz za możliwość uczestniczenia we Mszy Świętej i wspólnej modlitwie.

Naszemu księdzu proboszczowi – ks. Arturowi składamy szczególne podziękowanie za zorganizowanie pielgrzymki, wspólną modlitwę, obecność oraz troskę o jej duchowy charakter.

Niech owocem tego pielgrzymowania będzie coraz głębsza ufność Chrystusowi i gotowość, aby Jego miłosierdzie nieść dalej – do naszych rodzin, parafii i codziennych spotkań z drugim człowiekiem.

„Miłosierdzie Pańskie na wieki wysławiać będę.” (Ps 89,2)

15. sierpnia przeżywaliśmy Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – patronalne święto naszego kościoła. Maryja po zakończeniu ziemskiego życia została z duszą i ciałem wzięta do chwały nieba. „Maryja została wzięta do nieba, radują się zastępy aniołów”. (Aklamacja)
Wniebowzięcie Maryi zgodnie z nauczaniem Katechizmu Kościoła Katolickiego jest „szczególnym uczestnictwem w Zmartwychwstaniu Jej Syna i uprzedzeniem zmartwychwstania innych chrześcijan” (KKK 966). Maryja, zjednoczona ze swoim Synem przypomina nam o obietnicy zmartwychwstania. „Nasza bowiem ojczyzna jest w niebie” (Flp 3,20). Wskazuje nam również drogę, która prowadzi do nieba, a polega ona na całkowitym zawierzeniu swojego życia Bogu – Fiat – „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa” (Łk 1,38).

Niech Maryja Wniebowzięta uczy nas wiary, zawierzenia Bogu i wdzięczności za Jego dary.
MAGNIFICAT
„Wtedy Maryja rzekła:
«Wielbi dusza moja Pana
i raduje się duch mój w Bogu, Zbawicielu moim.
Bo wejrzał na uniżenie swojej Służebnicy.
Oto bowiem odtąd błogosławić mnie będą
wszystkie pokolenia.
Gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny,
a Jego imię jest święte.
Jego miłosierdzie z pokolenia na pokolenie
nad tymi, którzy się Go boją.
Okazał moc swego ramienia,
rozproszył pyszniących się zamysłami serc swoich.
Strącił władców z tronu,
a wywyższył pokornych.
Głodnych nasycił dobrami,
a bogatych z niczym odprawił.
Ujął się za swoim sługą, Izraelem,
pomny na swe miłosierdzie.
Jak obiecał naszym ojcom,
Abrahamowi i jego potomstwu na wieki».
(Łk 1, 46-55)

       Do naszej świątyni tego dnia przynieśliśmy również kwiaty, zioła i kłosy zbóż dziękując Bogu za dar stworzenia i prosząc o Jego błogosławieństwo. „Jak liczne są dzieła Twoje, Panie! Ty wszystko mądrze uczyniłeś, ziemia jest pełna Twych stworzeń.” (Ps 104, 24) Ta piękna tradycja związana z pobożnością ludową – świętem Matki Boskiej Zielnej przypomina nam, że wszystko, co otrzymujemy, jest darem Boga i powinno prowadzić nas ku wdzięczności Stwórcy. „Każesz rosnąć trawie dla bydła i roślinom, by człowiekowi służyły, aby z roli dobywał chleb.” (Ps 104, 14)

Serdecznie dziękujemy Księdzu Piotrowi za zaangażowanie w głoszenie Słowa Bożego i życzymy obfitości łask potrzebnych na kapłańskiej drodze. Szczęść Boże!

Maryjo Wniebowzięta, prowadź nas do Chrystusa i módl się za nami!

„Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba.
Jeśli ktoś spożywa ten chleb, będzie żył na wieki”.
(J6, 51)

W czwartek 4 czerwca obchodziliśmy jedną z najważniejszych uroczystości w roku liturgicznym kościoła – UROCZYSTOŚĆ NAJŚWIĘTSZEGO CIAŁA I KRWI CHRYSTUSA. Zgromadzeni na uroczystej Eucharystii dziękowaliśmy Panu Bogu za dar, że w swej ogromnej miłości do człowieka, pozostał z nami na ołtarzach i w tabernakulach kościołów by karmić nas swoim Ciałem – „chlebem żywym” podczas naszej  drogi ku wieczności.

„Jeśli wejdziecie w te dni z Chrystusem,
odkryjecie, że śmierć nie jest końcem,
lecz bramą do nowego życia.”
                         św. Jan Paweł II

       Święte Triduum Paschalne to najważniejsze wydarzenie roku liturgicznego. Te dni to wielkie święto uobecniające największe tajemnice naszego zbawienia. Gromadząc się na wspólnej modlitwie wokół Chrystusa uczestniczyliśmy w wydarzeniu z Wieczernika, w Męce na Golgocie i chwalebnym Zmartwychwstaniu w Noc Paschalną.
       Wielki Czwartek – Liturgia Wieczerzy Pańskiej obok tajemnicy kapłaństwa i Eucharystii naszą uwagę skierowała na przykazanie miłości, które Chrystus przekazał swoim uczniom podczas Ostatniej Wieczerzy.
„Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem.” (J 13, 34)
Sam Zbawiciel dał nam przykład tej wielkiej, bezgranicznej miłości umywając nogi swoim uczniom, zaś najpełniej objawił nam ją oddając swoje życie w paschalnej ofierze.
„Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich.” (J 15, 13)
       Wielki Piątek – Liturgia na cześć Męki Pańskiej, trwaliśmy w ciszy wpatrując się w Krzyż, a w sercu odkrywaliśmy ukazaną na nim rzeczywistość.
„Oto drzewo Krzyża, na którym zawisło zbawienie świata”.
Na drzewie Krzyża Jezus z miłości do nas oddał swoje życie, odkupił nasze grzech i zwrócił nas Bogu.
       Wigilia Paschalna w Wielką Noc – „matka wszystkich świętych wigilii”. Po zapadnięc iu zmroku rozpoczęliśmy najważniejszą celebrację w roku liturgicznym. Płomień paschału rozświetlił mrok tej nocy, która jest nowym początkiem – wyjściem z ciemności śmierci i wejściem w światło nowego życia.
„Boże, Ty przez swojego Syna udzieliłeś wiernym światła swojej chwały, poświęć ten ogień i przez te święta wielkanocne rozpal w nas tak wielkie pragnienie nieba, abyśmy z czystym sercem mogli dostąpić świąt wiekuistej światłości. Przez Chrystusa Pana naszego.”
Wspólnie przeżywaliśmy Liturgię Słowa, Liturgię chrzcielną i Liturgię eucharystyczną, abyśmy umocnieni w wierze podążali przez życie za Chrystusem Zmartwychwstałym.
       „Chrystus zmartwychwstał! Prawdziwie zmartwychwstał!” tę nowinę całemu światu ogłaszały dźwięki dzwonów i radosne słowa pieśni podczas uroczystej procesji rezurekcyjnej, która była naszym publicznym wyznaniem wiary: Pan żyje i jest obecny pośród nas! Alleluja! Poprzez Eucharystię otrzymujemy udział w tajemnicy zbawienia i zostajemy obdarowani nowym życiem w Chrystusie, a zatem każdy z nas ma otwartą drogę do wieczności.

W dniach 13 – 15. marca 2026 r. w naszej parafii trwały rekolekcje wielkopostne, które prowadził ks. Wojciech Nikodymczuk, wikariusz parafii św. Maksymiliana w Nowym Dworze Mazowieckim. Dzięki gorliwej posłudze ks. Wojciecha był to dla naszej wspólnoty szczególny czas modlitwy i rozważania Słowa Bożego. Głoszone nauki zachęcały każdego z nas do pochylenia się nad kondycją swojej wiary w Boga.

Oto kilka ważnych wskazań z nauk rekolekcyjnych:

1.      „Wróć, Izraelu, do Pana Boga twojego,
upadłeś bowiem przez własną twą winę”. (Oz 14, 2)

Zawsze mamy wracać do Kościoła – wspólnoty grzeszników – o którym Jezus mówi „Mój Kościół”. Tylko Kościół posiada odpowiednie środki – „lekarstwa”, którymi są sakramenty: pokuty i pojednania oraz Eucharystia, poprzez które jesteśmy w stanie odzyskać „zdrowie duszy”. Kościół nie jest wspólnotą ludzi idealnych, zatem każdy z nas może być członkiem tej wspólnoty.   „Nie potrzebują lekarza zdrowi, ale ci, którzy się źle mają”. (Łk 5, 31). Pismo Święte przedstawia wielu ludzi, którzy mimo swoich poważnych grzechów stali się ważnymi postaciami w historii zbawienia m.in. :

·         Król Dawid – dopuścił się cudzołóstwa z Batszebą

·         św. Paweł – przed nawróceniem zgorzały prześladowca chrześcijan

·         św. Mateusz Ewangelista – celnik, kolaborant z rzymskim okupantem

·         św. Maria Magdalena – prowadziła grzeszne życie

·         Mojżesz – zabił Egipcjanina

·         Noe – upił się winem z własnej winnicy

·         Zacheusz – celnik, nieuczciwie bogacił się kosztem rodaków

2.      „Chodźcie, powróćmy do Pana!” (Oz 6, 1)
Odnówmy naszą relację z Bogiem, pielęgnujmy ją, aby nie stać się obojętnym –  „letnim” na Boga .

„Znam twoje czyny, że ani zimny, ani gorący nie jesteś.
Obyś był zimny albo gorący!
A tak, skoro jesteś letni
i ani gorący, ani zimny,
chcę cię wyrzucić z mych ust.” (Ap3, 15-16)
Zawsze mamy opowiadać się po stronie Boga.

3.      Eucharystia jest pokarmem na wieczność. Jest najbliższym naszym spotkaniem
z Chrystusem jakiego możemy doświadczyć w życiu. Nigdy nie pozbawiajmy się
z własnego wyboru Tego co jest dla nas źródłem życia.  
„Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym”. (J 6, 54)

Księże Wojciechu z wdzięcznością za głoszone do nas Słowo – Szczęść Boże na każdy dzień Twojego życia.