W niedzielę 15 lutego obchodziliśmy święto patrona naszej parafii – Świętego Walentego. Uroczystą sumę odpustowa odprawił i kazanie wygłosił Ksiądz Prałat Janusz Osowiecki.    W skierowanym do nas słowie Ksiądz Janusz nawiązał do postaci św. Walentego podkreślając jego bezgraniczną miłość Boga i  bliźniego oraz wskazał na cechy miłości chrześcijańskiej:
– MIŁOŚĆ BOGA,
– MIŁOŚĆ BLIŹNIEGO,
– MIŁOŚĆ JEST OFIARĄ.
 Zachęcił nas również do przeczytania i refleksji nad „Hymnem do miłości” (1 Kor 13,1-13) .

HYMN DO MIŁOŚCI
Gdybym mówił językami ludzi i aniołów,
a miłości bym nie miał,
stałbym się jak miedź brzęcząca
albo cymbał brzmiący.
Gdybym też miał dar prorokowania
i znał wszystkie tajemnice,
i posiadł wszelką wiedzę,
i wiarę miał tak wszelką, iżbym góry przenosił,
a miłości bym nie miał –
byłbym niczym.
I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją,
a ciało wystawił na spalenie,
lecz miłości bym nie miał,
nic mi nie pomoże.
Miłość cierpliwa jest,
łaskawa jest.
Miłość nie zazdrości,
nie szuka poklasku,
nie unosi się pychą;
nie jest bezwstydna,
nie szuka swego,
nie unosi się gniewem,
nie pamięta złego;
nie cieszy się z niesprawiedliwości,
lecz współweseli się z prawdą.
Wszystko znosi,
wszystkiemu wierzy,
we wszystkim pokłada nadzieję,
wszystko przetrzyma.
Miłość nigdy nie ustaje,
[nie jest] jak proroctwa, które się skończą,
choć zniknie dar języków
i choć wiedzy [już] nie stanie.
Po części bowiem tylko poznajemy,
I po części prorokujemy.
Gdy zaś przyjdzie to, co jest doskonałe,
zniknie to, co jest tylko częściowe.
Gdy byłem dzieckiem,
mówiłem jak dziecko,
czułem jak dziecko,
myślałem jak dziecko.
Kiedy zaś stałem się mężem,
wyzbyłem się tego, co dziecięce.
Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno;
wtedy zaś [ujrzymy] twarzą w twarz.
Teraz poznaję po części,
wtedy zaś będę poznawał tak, jak sam zostałem poznany.
Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość – te trzy:
największa z nich [jednak] jest miłość.

Oto zwiastuję wam radość wielką,
która będzie udziałem całego narodu:
dziś bowiem w mieście Dawida
narodził się wam Zbawiciel, którym jest Mesjasz, Pan.
(Łk 2, 10-11)

Uroczystość Świąt Bożego Narodzenia rozpoczęliśmy o północy Pasterką, oddając hołd narodzonemu Jezusowi Chrystusowi. Wspólnie przeżywaliśmy prawdę, że Bóg z miłości do człowieka stał się jednym z nas „A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas” (J1, 14). Syn Boży przyjął ludzką naturę, aby w niej dokonać zbawienia ludzi „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął ale miał życie wieczne”. (J 3,16). Wpatrując się w żłóbek dostrzegamy Jezusa obecnego w naszym życiu, gdyż Chrystus przyszedł po to, aby uczynić nas dziećmi Bożymi i włączyć nas w swoje życie. Uroczystość Bożego Narodzenia zaprasza nas do otwarcia serc na przychodzącego Boga, nie tylko w świątecznej radości ale przede wszystkim w codziennych dniach życia. Niech Światło, które objawiło się w Betlejem rozświetla drogi naszego życia, nasze wybory i nasze relacje z bliźnimi, którym zaniesiemy pokój i nadzieję „Była światłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka, gdy na świat przychodzi” (J 1,9).

W dniach 28 – 30. listopada 2025r. w naszej parafii trwały rekolekcje adwentowe, które prowadził ks. kan. dr Jarosław Kwiatkowski, Rektor Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Płocku. Przez głoszone nauki, przepełnione głębokimi rozważaniami, zostaliśmy wprowadzeni na adwentową drogę prowadzącą do odkrywania na nowo tajemnicy narodzin Jezusa – Syna Bożego.

Oto kilka ważnych wskazań z nauk rekolekcyjnych:
– nie marnujmy życia przez bycie obojętnym, letnim, na Pana Jezusa i jego naukę, zawsze stawajmy po Jego stronie,
– Słowo Boże postrzegajmy jako światło i drogowskaz,
– naszą arką ocalenia jest Kościół, w którym zawsze otrzymamy przebaczenie i potrzebne łaski (por. Rdz 6,9-22),
– najważniejsze rzeczy takie jak: miłość, przyjaźń, życzliwość, dajemy i otrzymujemy za darmo.

Księże Jarosławie z wdzięcznością za głoszone do nas Słowo – Szczęść Boże na każdy dzień Twojego życia.

      Uroczystość Wszystkich Świętych, obchodzona 1. listopada, jest dniem, w którym Kościół katolicki uroczyście wspomina wszystkich świętych, tych kanonizowanych, ale również wszystkich, którzy osiągnęli zbawienie i uczestniczą w chwale nieba, a ich imiona znane są jedynie Bogu. Dzień ten jest jednym z najbardziej radosnych dni dla chrześcijan, gdyż przypomina nam prawdę o powszechnym powołaniu do świętości. Każdy z Nas niezależnie od własnej drogi życiowej powołany jest do świętości. Święta Matka Teresa z Kalkuty lubiła powtarzać: „Świętość nie jest przywilejem, zarezerwowanym dla wąskiej garstki wybranych, ale jest obowiązkiem każdego chrześcijanina. MOIM I TWOIM”. W Katechizmie Kościoła Katolickiego czytamy: „Wierzymy we wspólnotę wszystkich wiernych chrześcijan, a mianowicie tych, którzy pielgrzymują na ziemi, zmarłych, którzy jeszcze oczyszczają się, oraz tych, którzy cieszą się już szczęściem nieba, i że wszyscy łączą się w jeden Kościół; wierzymy również, że w tej wspólnocie mamy zwróconą ku sobie miłość miłosiernego Boga i Jego świętych, którzy zawsze są gotowi na słuchanie naszych próśb” (KKK 962).
(obrazek wyróżniający – Obraz Wszystkich Świętych Albrechta Dürera źródło Wikipedia)

„Ziemia wydała swój owoc;
Bóg, nasz Bóg nam pobłogosławił”.
                                                   Psalm 67, 7

W niedzielę 31. sierpnia w naszej świątyni została odprawiona Msza święta dziękczynna za tegoroczne plony i za chleb, który jest darem nieba. Był to szczególny dzień dla rolników naszej gminy, którzy dziękowali Bogu za błogosławieństwo dla ich pracy.
Uroczystej Eucharystii przewodniczył i okolicznościowe kazanie wygłosił ks. Mirosław Danielski.

Święty Izydorze,
udziel swojej pomocy wszystkim,
którzy pracują na ojczystej ziemi,
zachowaj ich od wszelkich niebezpieczeństw,
udziel siły i mądrości do wykonywania
odpowiedzialnej pracy na roli. Amen