15. sierpnia przeżywaliśmy Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – patronalne święto naszego kościoła. Maryja po zakończeniu ziemskiego życia została z duszą i ciałem wzięta do chwały nieba. „Maryja została wzięta do nieba, radują się zastępy aniołów”. (Aklamacja)
Wniebowzięcie Maryi zgodnie z nauczaniem Katechizmu Kościoła Katolickiego jest „szczególnym uczestnictwem w Zmartwychwstaniu Jej Syna i uprzedzeniem zmartwychwstania innych chrześcijan” (KKK 966). Maryja, zjednoczona ze swoim Synem przypomina nam o obietnicy zmartwychwstania. „Nasza bowiem ojczyzna jest w niebie” (Flp 3,20). Wskazuje nam również drogę, która prowadzi do nieba, a polega ona na całkowitym zawierzeniu swojego życia Bogu – Fiat – „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa” (Łk 1,38).

Niech Maryja Wniebowzięta uczy nas wiary, zawierzenia Bogu i wdzięczności za Jego dary.
MAGNIFICAT
„Wtedy Maryja rzekła:
«Wielbi dusza moja Pana
i raduje się duch mój w Bogu, Zbawicielu moim.
Bo wejrzał na uniżenie swojej Służebnicy.
Oto bowiem odtąd błogosławić mnie będą
wszystkie pokolenia.
Gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny,
a Jego imię jest święte.
Jego miłosierdzie z pokolenia na pokolenie
nad tymi, którzy się Go boją.
Okazał moc swego ramienia,
rozproszył pyszniących się zamysłami serc swoich.
Strącił władców z tronu,
a wywyższył pokornych.
Głodnych nasycił dobrami,
a bogatych z niczym odprawił.
Ujął się za swoim sługą, Izraelem,
pomny na swe miłosierdzie.
Jak obiecał naszym ojcom,
Abrahamowi i jego potomstwu na wieki».
(Łk 1, 46-55)

       Do naszej świątyni tego dnia przynieśliśmy również kwiaty, zioła i kłosy zbóż dziękując Bogu za dar stworzenia i prosząc o Jego błogosławieństwo. „Jak liczne są dzieła Twoje, Panie! Ty wszystko mądrze uczyniłeś, ziemia jest pełna Twych stworzeń.” (Ps 104, 24) Ta piękna tradycja związana z pobożnością ludową – świętem Matki Boskiej Zielnej przypomina nam, że wszystko, co otrzymujemy, jest darem Boga i powinno prowadzić nas ku wdzięczności Stwórcy. „Każesz rosnąć trawie dla bydła i roślinom, by człowiekowi służyły, aby z roli dobywał chleb.” (Ps 104, 14)

Serdecznie dziękujemy Księdzu Piotrowi za zaangażowanie w głoszenie Słowa Bożego i życzymy obfitości łask potrzebnych na kapłańskiej drodze. Szczęść Boże!

Maryjo Wniebowzięta, prowadź nas do Chrystusa i módl się za nami!

„Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba.
Jeśli ktoś spożywa ten chleb, będzie żył na wieki”.
(J6, 51)

W czwartek 4 czerwca obchodziliśmy jedną z najważniejszych uroczystości w roku liturgicznym kościoła – UROCZYSTOŚĆ NAJŚWIĘTSZEGO CIAŁA I KRWI CHRYSTUSA. Zgromadzeni na uroczystej Eucharystii dziękowaliśmy Panu Bogu za dar, że w swej ogromnej miłości do człowieka, pozostał z nami na ołtarzach i w tabernakulach kościołów by karmić nas swoim Ciałem – „chlebem żywym” podczas naszej  drogi ku wieczności.

„Jeśli wejdziecie w te dni z Chrystusem,
odkryjecie, że śmierć nie jest końcem,
lecz bramą do nowego życia.”
                         św. Jan Paweł II

       Święte Triduum Paschalne to najważniejsze wydarzenie roku liturgicznego. Te dni to wielkie święto uobecniające największe tajemnice naszego zbawienia. Gromadząc się na wspólnej modlitwie wokół Chrystusa uczestniczyliśmy w wydarzeniu z Wieczernika, w Męce na Golgocie i chwalebnym Zmartwychwstaniu w Noc Paschalną.
       Wielki Czwartek – Liturgia Wieczerzy Pańskiej obok tajemnicy kapłaństwa i Eucharystii naszą uwagę skierowała na przykazanie miłości, które Chrystus przekazał swoim uczniom podczas Ostatniej Wieczerzy.
„Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem.” (J 13, 34)
Sam Zbawiciel dał nam przykład tej wielkiej, bezgranicznej miłości umywając nogi swoim uczniom, zaś najpełniej objawił nam ją oddając swoje życie w paschalnej ofierze.
„Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich.” (J 15, 13)
       Wielki Piątek – Liturgia na cześć Męki Pańskiej, trwaliśmy w ciszy wpatrując się w Krzyż, a w sercu odkrywaliśmy ukazaną na nim rzeczywistość.
„Oto drzewo Krzyża, na którym zawisło zbawienie świata”.
Na drzewie Krzyża Jezus z miłości do nas oddał swoje życie, odkupił nasze grzech i zwrócił nas Bogu.
       Wigilia Paschalna w Wielką Noc – „matka wszystkich świętych wigilii”. Po zapadnięc iu zmroku rozpoczęliśmy najważniejszą celebrację w roku liturgicznym. Płomień paschału rozświetlił mrok tej nocy, która jest nowym początkiem – wyjściem z ciemności śmierci i wejściem w światło nowego życia.
„Boże, Ty przez swojego Syna udzieliłeś wiernym światła swojej chwały, poświęć ten ogień i przez te święta wielkanocne rozpal w nas tak wielkie pragnienie nieba, abyśmy z czystym sercem mogli dostąpić świąt wiekuistej światłości. Przez Chrystusa Pana naszego.”
Wspólnie przeżywaliśmy Liturgię Słowa, Liturgię chrzcielną i Liturgię eucharystyczną, abyśmy umocnieni w wierze podążali przez życie za Chrystusem Zmartwychwstałym.
       „Chrystus zmartwychwstał! Prawdziwie zmartwychwstał!” tę nowinę całemu światu ogłaszały dźwięki dzwonów i radosne słowa pieśni podczas uroczystej procesji rezurekcyjnej, która była naszym publicznym wyznaniem wiary: Pan żyje i jest obecny pośród nas! Alleluja! Poprzez Eucharystię otrzymujemy udział w tajemnicy zbawienia i zostajemy obdarowani nowym życiem w Chrystusie, a zatem każdy z nas ma otwartą drogę do wieczności.

W dniach 13 – 15. marca 2026 r. w naszej parafii trwały rekolekcje wielkopostne, które prowadził ks. Wojciech Nikodymczuk, wikariusz parafii św. Maksymiliana w Nowym Dworze Mazowieckim. Dzięki gorliwej posłudze ks. Wojciecha był to dla naszej wspólnoty szczególny czas modlitwy i rozważania Słowa Bożego. Głoszone nauki zachęcały każdego z nas do pochylenia się nad kondycją swojej wiary w Boga.

Oto kilka ważnych wskazań z nauk rekolekcyjnych:

1.      „Wróć, Izraelu, do Pana Boga twojego,
upadłeś bowiem przez własną twą winę”. (Oz 14, 2)

Zawsze mamy wracać do Kościoła – wspólnoty grzeszników – o którym Jezus mówi „Mój Kościół”. Tylko Kościół posiada odpowiednie środki – „lekarstwa”, którymi są sakramenty: pokuty i pojednania oraz Eucharystia, poprzez które jesteśmy w stanie odzyskać „zdrowie duszy”. Kościół nie jest wspólnotą ludzi idealnych, zatem każdy z nas może być członkiem tej wspólnoty.   „Nie potrzebują lekarza zdrowi, ale ci, którzy się źle mają”. (Łk 5, 31). Pismo Święte przedstawia wielu ludzi, którzy mimo swoich poważnych grzechów stali się ważnymi postaciami w historii zbawienia m.in. :

·         Król Dawid – dopuścił się cudzołóstwa z Batszebą

·         św. Paweł – przed nawróceniem zgorzały prześladowca chrześcijan

·         św. Mateusz Ewangelista – celnik, kolaborant z rzymskim okupantem

·         św. Maria Magdalena – prowadziła grzeszne życie

·         Mojżesz – zabił Egipcjanina

·         Noe – upił się winem z własnej winnicy

·         Zacheusz – celnik, nieuczciwie bogacił się kosztem rodaków

2.      „Chodźcie, powróćmy do Pana!” (Oz 6, 1)
Odnówmy naszą relację z Bogiem, pielęgnujmy ją, aby nie stać się obojętnym –  „letnim” na Boga .

„Znam twoje czyny, że ani zimny, ani gorący nie jesteś.
Obyś był zimny albo gorący!
A tak, skoro jesteś letni
i ani gorący, ani zimny,
chcę cię wyrzucić z mych ust.” (Ap3, 15-16)
Zawsze mamy opowiadać się po stronie Boga.

3.      Eucharystia jest pokarmem na wieczność. Jest najbliższym naszym spotkaniem
z Chrystusem jakiego możemy doświadczyć w życiu. Nigdy nie pozbawiajmy się
z własnego wyboru Tego co jest dla nas źródłem życia.  
„Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym”. (J 6, 54)

Księże Wojciechu z wdzięcznością za głoszone do nas Słowo – Szczęść Boże na każdy dzień Twojego życia.

W niedzielę 15 lutego obchodziliśmy święto patrona naszej parafii – Świętego Walentego. Uroczystą sumę odpustowa odprawił i kazanie wygłosił Ksiądz Prałat Janusz Osowiecki.    W skierowanym do nas słowie Ksiądz Janusz nawiązał do postaci św. Walentego podkreślając jego bezgraniczną miłość Boga i  bliźniego oraz wskazał na cechy miłości chrześcijańskiej:
– MIŁOŚĆ BOGA,
– MIŁOŚĆ BLIŹNIEGO,
– MIŁOŚĆ JEST OFIARĄ.
 Zachęcił nas również do przeczytania i refleksji nad „Hymnem do miłości” (1 Kor 13,1-13) .

HYMN DO MIŁOŚCI
Gdybym mówił językami ludzi i aniołów,
a miłości bym nie miał,
stałbym się jak miedź brzęcząca
albo cymbał brzmiący.
Gdybym też miał dar prorokowania
i znał wszystkie tajemnice,
i posiadł wszelką wiedzę,
i wiarę miał tak wszelką, iżbym góry przenosił,
a miłości bym nie miał –
byłbym niczym.
I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją,
a ciało wystawił na spalenie,
lecz miłości bym nie miał,
nic mi nie pomoże.
Miłość cierpliwa jest,
łaskawa jest.
Miłość nie zazdrości,
nie szuka poklasku,
nie unosi się pychą;
nie jest bezwstydna,
nie szuka swego,
nie unosi się gniewem,
nie pamięta złego;
nie cieszy się z niesprawiedliwości,
lecz współweseli się z prawdą.
Wszystko znosi,
wszystkiemu wierzy,
we wszystkim pokłada nadzieję,
wszystko przetrzyma.
Miłość nigdy nie ustaje,
[nie jest] jak proroctwa, które się skończą,
choć zniknie dar języków
i choć wiedzy [już] nie stanie.
Po części bowiem tylko poznajemy,
I po części prorokujemy.
Gdy zaś przyjdzie to, co jest doskonałe,
zniknie to, co jest tylko częściowe.
Gdy byłem dzieckiem,
mówiłem jak dziecko,
czułem jak dziecko,
myślałem jak dziecko.
Kiedy zaś stałem się mężem,
wyzbyłem się tego, co dziecięce.
Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno;
wtedy zaś [ujrzymy] twarzą w twarz.
Teraz poznaję po części,
wtedy zaś będę poznawał tak, jak sam zostałem poznany.
Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość – te trzy:
największa z nich [jednak] jest miłość.