„Jeśli wejdziecie w te dni z Chrystusem,
odkryjecie, że śmierć nie jest końcem,
lecz bramą do nowego życia.”
                         św. Jan Paweł II

       Święte Triduum Paschalne to najważniejsze wydarzenie roku liturgicznego. Te dni to wielkie święto uobecniające największe tajemnice naszego zbawienia. Gromadząc się na wspólnej modlitwie wokół Chrystusa uczestniczyliśmy w wydarzeniu z Wieczernika, w Męce na Golgocie i chwalebnym Zmartwychwstaniu w Noc Paschalną.
       Wielki Czwartek – Liturgia Wieczerzy Pańskiej obok tajemnicy kapłaństwa i Eucharystii naszą uwagę skierowała na przykazanie miłości, które Chrystus przekazał swoim uczniom podczas Ostatniej Wieczerzy.
„Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem.” (J 13, 34)
Sam Zbawiciel dał nam przykład tej wielkiej, bezgranicznej miłości umywając nogi swoim uczniom, zaś najpełniej objawił nam ją oddając swoje życie w paschalnej ofierze.
„Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich.” (J 15, 13)
       Wielki Piątek – Liturgia na cześć Męki Pańskiej, trwaliśmy w ciszy wpatrując się w Krzyż, a w sercu odkrywaliśmy ukazaną na nim rzeczywistość.
„Oto drzewo Krzyża, na którym zawisło zbawienie świata”.
Na drzewie Krzyża Jezus z miłości do nas oddał swoje życie, odkupił nasze grzech i zwrócił nas Bogu.
       Wigilia Paschalna w Wielką Noc – „matka wszystkich świętych wigilii”. Po zapadnięc iu zmroku rozpoczęliśmy najważniejszą celebrację w roku liturgicznym. Płomień paschału rozświetlił mrok tej nocy, która jest nowym początkiem – wyjściem z ciemności śmierci i wejściem w światło nowego życia.
„Boże, Ty przez swojego Syna udzieliłeś wiernym światła swojej chwały, poświęć ten ogień i przez te święta wielkanocne rozpal w nas tak wielkie pragnienie nieba, abyśmy z czystym sercem mogli dostąpić świąt wiekuistej światłości. Przez Chrystusa Pana naszego.”
Wspólnie przeżywaliśmy Liturgię Słowa, Liturgię chrzcielną i Liturgię eucharystyczną, abyśmy umocnieni w wierze podążali przez życie za Chrystusem Zmartwychwstałym.
       „Chrystus zmartwychwstał! Prawdziwie zmartwychwstał!” tę nowinę całemu światu ogłaszały dźwięki dzwonów i radosne słowa pieśni podczas uroczystej procesji rezurekcyjnej, która była naszym publicznym wyznaniem wiary: Pan żyje i jest obecny pośród nas! Alleluja! Poprzez Eucharystię otrzymujemy udział w tajemnicy zbawienia i zostajemy obdarowani nowym życiem w Chrystusie, a zatem każdy z nas ma otwartą drogę do wieczności.

W dniach 13 – 15. marca 2026 r. w naszej parafii trwały rekolekcje wielkopostne, które prowadził ks. Wojciech Nikodymczuk, wikariusz parafii św. Maksymiliana w Nowym Dworze Mazowieckim. Dzięki gorliwej posłudze ks. Wojciecha był to dla naszej wspólnoty szczególny czas modlitwy i rozważania Słowa Bożego. Głoszone nauki zachęcały każdego z nas do pochylenia się nad kondycją swojej wiary w Boga.

Oto kilka ważnych wskazań z nauk rekolekcyjnych:

1.      „Wróć, Izraelu, do Pana Boga twojego,
upadłeś bowiem przez własną twą winę”. (Oz 14, 2)

Zawsze mamy wracać do Kościoła – wspólnoty grzeszników – o którym Jezus mówi „Mój Kościół”. Tylko Kościół posiada odpowiednie środki – „lekarstwa”, którymi są sakramenty: pokuty i pojednania oraz Eucharystia, poprzez które jesteśmy w stanie odzyskać „zdrowie duszy”. Kościół nie jest wspólnotą ludzi idealnych, zatem każdy z nas może być członkiem tej wspólnoty.   „Nie potrzebują lekarza zdrowi, ale ci, którzy się źle mają”. (Łk 5, 31). Pismo Święte przedstawia wielu ludzi, którzy mimo swoich poważnych grzechów stali się ważnymi postaciami w historii zbawienia m.in. :

·         Król Dawid – dopuścił się cudzołóstwa z Batszebą

·         św. Paweł – przed nawróceniem zgorzały prześladowca chrześcijan

·         św. Mateusz Ewangelista – celnik, kolaborant z rzymskim okupantem

·         św. Maria Magdalena – prowadziła grzeszne życie

·         Mojżesz – zabił Egipcjanina

·         Noe – upił się winem z własnej winnicy

·         Zacheusz – celnik, nieuczciwie bogacił się kosztem rodaków

2.      „Chodźcie, powróćmy do Pana!” (Oz 6, 1)
Odnówmy naszą relację z Bogiem, pielęgnujmy ją, aby nie stać się obojętnym –  „letnim” na Boga .

„Znam twoje czyny, że ani zimny, ani gorący nie jesteś.
Obyś był zimny albo gorący!
A tak, skoro jesteś letni
i ani gorący, ani zimny,
chcę cię wyrzucić z mych ust.” (Ap3, 15-16)
Zawsze mamy opowiadać się po stronie Boga.

3.      Eucharystia jest pokarmem na wieczność. Jest najbliższym naszym spotkaniem
z Chrystusem jakiego możemy doświadczyć w życiu. Nigdy nie pozbawiajmy się
z własnego wyboru Tego co jest dla nas źródłem życia.  
„Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym”. (J 6, 54)

Księże Wojciechu z wdzięcznością za głoszone do nas Słowo – Szczęść Boże na każdy dzień Twojego życia.

W niedzielę 15 lutego obchodziliśmy święto patrona naszej parafii – Świętego Walentego. Uroczystą sumę odpustowa odprawił i kazanie wygłosił Ksiądz Prałat Janusz Osowiecki.    W skierowanym do nas słowie Ksiądz Janusz nawiązał do postaci św. Walentego podkreślając jego bezgraniczną miłość Boga i  bliźniego oraz wskazał na cechy miłości chrześcijańskiej:
– MIŁOŚĆ BOGA,
– MIŁOŚĆ BLIŹNIEGO,
– MIŁOŚĆ JEST OFIARĄ.
 Zachęcił nas również do przeczytania i refleksji nad „Hymnem do miłości” (1 Kor 13,1-13) .

HYMN DO MIŁOŚCI
Gdybym mówił językami ludzi i aniołów,
a miłości bym nie miał,
stałbym się jak miedź brzęcząca
albo cymbał brzmiący.
Gdybym też miał dar prorokowania
i znał wszystkie tajemnice,
i posiadł wszelką wiedzę,
i wiarę miał tak wszelką, iżbym góry przenosił,
a miłości bym nie miał –
byłbym niczym.
I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją,
a ciało wystawił na spalenie,
lecz miłości bym nie miał,
nic mi nie pomoże.
Miłość cierpliwa jest,
łaskawa jest.
Miłość nie zazdrości,
nie szuka poklasku,
nie unosi się pychą;
nie jest bezwstydna,
nie szuka swego,
nie unosi się gniewem,
nie pamięta złego;
nie cieszy się z niesprawiedliwości,
lecz współweseli się z prawdą.
Wszystko znosi,
wszystkiemu wierzy,
we wszystkim pokłada nadzieję,
wszystko przetrzyma.
Miłość nigdy nie ustaje,
[nie jest] jak proroctwa, które się skończą,
choć zniknie dar języków
i choć wiedzy [już] nie stanie.
Po części bowiem tylko poznajemy,
I po części prorokujemy.
Gdy zaś przyjdzie to, co jest doskonałe,
zniknie to, co jest tylko częściowe.
Gdy byłem dzieckiem,
mówiłem jak dziecko,
czułem jak dziecko,
myślałem jak dziecko.
Kiedy zaś stałem się mężem,
wyzbyłem się tego, co dziecięce.
Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno;
wtedy zaś [ujrzymy] twarzą w twarz.
Teraz poznaję po części,
wtedy zaś będę poznawał tak, jak sam zostałem poznany.
Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość – te trzy:
największa z nich [jednak] jest miłość.

Oto zwiastuję wam radość wielką,
która będzie udziałem całego narodu:
dziś bowiem w mieście Dawida
narodził się wam Zbawiciel, którym jest Mesjasz, Pan.
(Łk 2, 10-11)

Uroczystość Świąt Bożego Narodzenia rozpoczęliśmy o północy Pasterką, oddając hołd narodzonemu Jezusowi Chrystusowi. Wspólnie przeżywaliśmy prawdę, że Bóg z miłości do człowieka stał się jednym z nas „A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas” (J1, 14). Syn Boży przyjął ludzką naturę, aby w niej dokonać zbawienia ludzi „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął ale miał życie wieczne”. (J 3,16). Wpatrując się w żłóbek dostrzegamy Jezusa obecnego w naszym życiu, gdyż Chrystus przyszedł po to, aby uczynić nas dziećmi Bożymi i włączyć nas w swoje życie. Uroczystość Bożego Narodzenia zaprasza nas do otwarcia serc na przychodzącego Boga, nie tylko w świątecznej radości ale przede wszystkim w codziennych dniach życia. Niech Światło, które objawiło się w Betlejem rozświetla drogi naszego życia, nasze wybory i nasze relacje z bliźnimi, którym zaniesiemy pokój i nadzieję „Była światłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka, gdy na świat przychodzi” (J 1,9).

W dniach 28 – 30. listopada 2025r. w naszej parafii trwały rekolekcje adwentowe, które prowadził ks. kan. dr Jarosław Kwiatkowski, Rektor Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Płocku. Przez głoszone nauki, przepełnione głębokimi rozważaniami, zostaliśmy wprowadzeni na adwentową drogę prowadzącą do odkrywania na nowo tajemnicy narodzin Jezusa – Syna Bożego.

Oto kilka ważnych wskazań z nauk rekolekcyjnych:
– nie marnujmy życia przez bycie obojętnym, letnim, na Pana Jezusa i jego naukę, zawsze stawajmy po Jego stronie,
– Słowo Boże postrzegajmy jako światło i drogowskaz,
– naszą arką ocalenia jest Kościół, w którym zawsze otrzymamy przebaczenie i potrzebne łaski (por. Rdz 6,9-22),
– najważniejsze rzeczy takie jak: miłość, przyjaźń, życzliwość, dajemy i otrzymujemy za darmo.

Księże Jarosławie z wdzięcznością za głoszone do nas Słowo – Szczęść Boże na każdy dzień Twojego życia.