„(…) wysłałem proroków do ludu swego z gromami. Dziś wysyłam ciebie do całej ludzkości z moim miłosierdziem. Nie chcę karać zbolałej ludzkości, ale pragnę ją uleczyć, przytulając ją do swego miłosiernego serca.” (Dz. 1588)

25. sierpnia 2026 roku grupa pielgrzymów wraz z ks. Arturem udała się do Płocka – miasta szczególnie związanego z orędziem Bożego miłosierdzia, które Pan Jezus przekazał za pośrednictwem św. siostry Faustyny Kowalskiej oraz z wielowiekową historią Kościoła na Mazowszu.

Nasze pielgrzymowanie miało charakter zarówno duchowy jak i historyczny. Nawiedziliśmy Bazylikę Katedralną Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, poznaliśmy historię Wzgórza Tumskiego, a przede wszystkim udaliśmy się do Sanktuarium Bożego Miłosierdzia – miejsca szczególnie związanego z objawieniem Jezusa Miłosiernego, którego św. siostra Faustyna doświadczyła w Płocku. To właśnie tutaj otrzymała polecenie namalowania obrazu Jezusa Miłosiernego z podpisem: „Jezu, ufam Tobie”. Kulminacyjnym momentem naszego pobytu była Eucharystia oraz wspólna modlitwa Koronką do Miłosierdzia Bożego.

Pierwszym etapem naszej pielgrzymki była Bazylika Katedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, po której oprowadził nas jej proboszcz ks. Stefan Cegłowski. Przybliżył nam historię świątyni i jej znaczenie w wielowiekowych dziejach Kościoła płockiego. Podczas zwiedzania poznaliśmy również historię Drzwi Płockich – jednego z najcenniejszych zabytków romańskiej sztuki odlewniczej XII wieku. Oryginalne drzwi znajdują się obecnie w soborze św. Zofii w Nowogrodzie Wielkim, natomiast w płockiej katedrze możemy podziwiać ich kopię. Zatrzymaliśmy się także przy Kaplicy Królewskiej, w której znajduje się sarkofag Władysława Hermana i jego syna, Bolesława Krzywoustego. W krypcie pod kaplicą spoczywają także szczątki książąt mazowieckich. Szczególnym momentem było zatrzymanie się przy tablicy upamiętniającej duchowieństwo diecezji płockiej prześladowane i zamordowane przez niemieckiego okupanta podczas II wojny światowej. Wśród zamordowanych duchownych znaleźli się bł. abp Antoni Julian Nowowiejski i bł. bp Leon Wetmański.

W tym miejscu wspomnieliśmy również ks. Aleksandra Roeslera, proboszcza parafii w Gzach, który został aresztowany przez Niemców, wywieziony do Działdowa i tam poniósł śmierć 1. września 1941 r.

Spotkanie z historią katedry oraz świadectwem tych, którzy w czasie prześladowań pozostali wierni Chrystusowi, stało się dla nas okazją do głębszej refleksji nad przemijaniem, wiernością Bogu oraz odpowiedzialnością za przekazane nam dziedzictwo wiary.

„Jedno pokolenie głosi drugiemu Twoje dzieła i opowiada o potędze Twojej.”  (Ps 145,4)

Po zwiedzeniu katedry udaliśmy się na Wzgórze Tumskie, gdzie wraz z panią Sylwią, naszą przewodniczką, poznaliśmy historię Płocka. Wspólny spacer był okazją do poznania najważniejszych wydarzeń i postaci związanych z dziejami miasta, podziwiania jego wyjątkowego położenia nad Wisłą oraz atmosfery najstarszej części Płocka.

Najważniejszym celem naszej pielgrzymki było Sanktuarium Bożego Miłosierdzia – miejsce szczególnie związane z życiem św. Siostry Faustyny Kowalskiej oraz początkiem jej misji głoszenia światu orędzia o Bożym Miłosierdziu. To właśnie w Płocku, 22. lutego 1931 roku, św. Siostra Faustyna doświadczyła widzenia Jezusa Miłosiernego, w którym otrzymała polecenie namalowania obrazu według widzianego wzoru.

„Wieczorem, kiedy byłam w celi, ujrzałam Pana Jezusa ubranego w szacie białej. Jedna ręka wzniesiona do błogosławieństwa, a druga dotykała szaty na piersiach. Z uchylenia szaty na piersiach wychodziły dwa wielkie promienie, jeden czerwony, a drugi blady.” W milczeniu wpatrywałam się w Pana, dusza moja była przejęta bojaźnią ale i radością wielką. Po chwili powiedział mi Jezus: „Wymaluj obraz według rysunku, który widzisz, z podpisem: Jezu, ufam Tobie. Pragnę, aby ten obraz, czczono najpierw w kaplicy waszej i na całym świecie” (Dz. 47)

To wydarzenie stało się początkiem szczególnego posłannictwa św. siostry Faustyny i jej misji przypominania światu o prawdzie, że Bóg jest bogaty w miłosierdzie i pragnie zbawienia człowieka.

Słowa „Jezu, ufam Tobie” są nie tylko modlitewnym wezwaniem, ale przede wszystkim wyrażają postawę człowieka, który zawierza Chrystusowi całe swoje życie i ufa całym swoim sercem Jego miłosiernej miłości.

 „Łaski z Mojego miłosierdzia czerpie się jednym naczyniem, a nim jest ufność.” (Dz. 1578)

Po Sanktuarium oprowadziła nas s. Ancilla. Z zainteresowaniem wysłuchaliśmy jej opowieści o św. siostrze Faustynie, jej duchowej drodze, objawieniu Jezusa Miłosiernego oraz znaczeniu Płocka dla rozwoju kultu Bożego Miłosierdzia.

O godzinie 15:00, w Godzinie Miłosierdzia związanej z godziną śmierci Chrystusa na krzyżu, wspólnie odmówiliśmy Koronkę do Miłosierdzia Bożego. Była to dla nas chwila wyciszenia, wspólnotowej modlitwy i zawierzenia Bogu naszych rodzin, naszej parafii, bliskich, osób chorych i cierpiących, a także Kościoła i świata.

„O trzeciej godzinie błagaj Mojego miłosierdzia, szczególnie dla grzeszników, i choć przez krótki moment zagłębiaj się w Mojej męce, szczególnie w Moim opuszczeniu w chwili konania. Jest to godzina wielkiego miłosierdzia dla świata całego.”  (Dz. 1320)

Szczególnym momentem naszego pobytu w Sanktuarium było uczestnictwo we Mszy Świętej. To w niej Chrystus gromadzi swój lud, karmi go swoim Słowem i daje mu siebie w Najświętszym Sakramencie.

Jezus, który objawia nam swoje miłosierdzie, wzywa nas, abyśmy sami stawali się ludźmi miłosierdzia – gotowymi przebaczać, pomagać, dostrzegać potrzebujących i nieść dobro drugiemu człowiekowi.

 „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią.” (Mt 5,7)

Z pielgrzymki wróciliśmy nie tylko ze wspomnieniami, ale przede wszystkim z pragnieniem większej ufności Bogu, przebaczenia, modlitwy i miłości bliźniego. Niech słowa „Jezu, ufam Tobie” pozostaną nie tylko hasłem nas zej pielgrzymki, lecz także codzienną modlitwą naszego serca. Dziękujemy wszystkim, dzięki którym ten wyjątkowy dzień stał się dla nas czasem umocnienia wiary, doświadczenia wspólnoty i spotkania z Jezusem Miłosiernym.

Księdzu Stefanowi Cegłowskiemu składamy serdeczne podziękowanie za życzliwe przyjęcie oraz za przybliżenie nam historii i duchowego dziedzictwa płockiej katedry.

Siostrze Ancilli dziękujemy za ciepłe przyjęcie, życzliwość, poświęcony czas i oprowadzenie po sanktuarium, a przede wszystkim za przybliżenie nam postaci św. siostry Faustyny oraz orędzia Bożego Miłosierdzia.

Księdzu Jarosławowi Kwiatkowskiemu dziękujemy za serdeczne powitanie i otwartość oraz za możliwość uczestniczenia we Mszy Świętej i wspólnej modlitwie.

Naszemu księdzu proboszczowi – ks. Arturowi składamy szczególne podziękowanie za zorganizowanie pielgrzymki, wspólną modlitwę, obecność oraz troskę o jej duchowy charakter.

Niech owocem tego pielgrzymowania będzie coraz głębsza ufność Chrystusowi i gotowość, aby Jego miłosierdzie nieść dalej – do naszych rodzin, parafii i codziennych spotkań z drugim człowiekiem.

„Miłosierdzie Pańskie na wieki wysławiać będę.” (Ps 89,2)