„Świętość wydaje się celem trudnym, osiągalnym tylko dla ludzi zupełnie wyjątkowych albo dla tych, którzy odrywają się całkowicie od życia i kultury swojej epoki. W rzeczywistości świętość jest darem i zadaniem zakorzenionym w chrzcie i bierzmowaniu, powierzonym wszystkim członkom Kościoła w każdej epoce” – (św. Jan Paweł II).
Uroczystość Wszystkich Świętych to dzień, w którym szczególnie myślimy o tych, którzy swoim życiem osiągnęli świętość i są już blisko Boga. Ich przykład pokazuje, że nie jest ona zarezerwowana dla nielicznych. Rodzi się przede wszystkim z miłości, wiary i codziennej wierności Bogu – w rodzinie, pracy i zwyczajnych relacjach z drugim człowiekiem.
Podczas liturgii słowa usłyszeliśmy fragment Apokalipsy św. Jana, przedstawiający wielki tłum zbawionych stojących przed Bogiem i Barankiem: „Oto wielki tłum, którego nie mógł nikt policzyć” (Ap 7, 9). W drugim czytaniu wybrzmiały słowa: „Zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi, i rzeczywiście nimi jesteśmy” (1 J 3, 1). Z kolei Ewangelia ośmiu błogosławieństw (Mt 5, 1–12a) przypomniała nam, jaką drogą warto iść: drogą pokory, miłosierdzia, czystego serca, pokoju i wierności Bogu.
W homilii ks. Artur, nasz proboszcz, zatrzymał nas przy dobrze znanych słowach modlitwy: „Wieczny odpoczynek racz im dać, Panie”. Zwrócił uwagę, że wieczny odpoczynek to coś więcej niż uwolnienie od cierpienia i ziemskich trosk. To przede wszystkim szczęście przebywania z Bogiem. Modląc się za zmarłych, powierzamy ich Jego miłosierdziu i prosimy, aby mogli cieszyć się życiem wiecznym.
Po Eucharystii udaliśmy się w procesji na parafialny cmentarz. Przy grobach naszych bliskich i wszystkich spoczywających na tym miejscu wspólnie się modliliśmy. Był to czas pamięci, wdzięczności za życie tych, którzy byli przed nami, i modlitewnego zawierzenia ich Bogu. Dla wielu z nas była to również chwila osobistej zadumy i wspomnień.
Uroczystość Wszystkich Świętych przypomina, że do świętości jesteśmy zaproszeni wszyscy. Nie musimy dokonywać wielkich rzeczy – wystarczy każdego dnia starać się żyć Ewangelią, wybierać dobro i dostrzegać potrzeby drugiego człowieka. A odwiedzając groby naszych bliskich, pamiętajmy nie tylko o kwiatach i zniczach, ale przede wszystkim o modlitwie. Niech nadzieja życia wiecznego towarzyszy nam na co dzień i umacnia w przekonaniu, że w Chrystusie śmierć nie jest ostatnim słowem.
